Fotografuję reportaż, więc przez większość dnia nie ustawiam Was wcale. Robicie swoje, a ja patrzę. Mimo to wiele osób spina się, kiedy tylko widzi obiektyw. To zupełnie normalne i dotyczy także osób, które na co dzień są duszą towarzystwa. Oto, co pomaga.
Zajmijcie się sobą, nie aparatem
Na plenerze nie proszę o „uśmiech do mnie”. Proszę, żebyście poszli przed siebie, opowiedzieli sobie coś śmiesznego, poprawili sobie nawzajem włosy. Kiedy macie zadanie, przestajecie myśleć o tym, jak wyglądacie.
Dajcie sobie 10 minut
Pierwsze minuty każdej sesji są sztywne. U wszystkich. Potem przychodzi rozluźnienie. Dlatego nie oceniajcie siebie po pierwszych zdjęciach, które pokażę Wam na ekranie aparatu.
Kilka konkretnych sposobów
Trzymajcie coś w dłoniach: bukiet, rękę partnera, marynarkę. Puste ręce najbardziej krępują.
Oddychajcie przez nos i opuśćcie ramiona. Napięcie zawsze widać w barkach.
Patrzcie na siebie, nie w obiektyw. Spojrzenie w aparat zostawimy na kilka ujęć.
Mówcie do siebie. Rozmowa zmienia twarz bardziej niż jakakolwiek poza.
Ruszajcie się. Spacer, obrót, przytulenie. Ruch daje naturalność, której nie da się wyćwiczyć.
A co z gośćmi
Wiele osób stresuje się nie aparatem, ale tym, że patrzą goście. Dlatego plener robimy kilka minut od sali, w miejscu, gdzie jesteście sami. Na sali działam dyskretnie i po godzinie mało kto pamięta, że jestem.
Sesja narzeczeńska jako trening
Jeśli bardzo się stresujecie, skorzystajcie z sesji narzeczeńskiej przed ślubem. Po godzinie razem wiecie, czego się spodziewać, a ja wiem, co Wam pomaga.
Napiszcie mi przed ślubem, czego się obawiacie: profilu, uśmiechu, wzrostu. Dopasuję do tego światło i kadry, a Wy nie będziecie musieli o tym myśleć.